Autobusy zasilane energią elektryczną zyskują uznanie w wielu metropoliach, gdzie samorządy dążą do poprawy jakości powietrza. Bryki te nie wypuszczają gazów wydechowych w miejscu użytkowania, dzięki czemu ulice stają się cichsze, a piesi doznają zredukowany dyskomfort związany z wrzawą silników dieslowskich. Kierowcy doceniają gładkość prowadzenia i brak drgań, które współistnieją konwencjonalnym mechanizmom.
Ładowanie baterii odbywa się najczęściej w porze nocnej, gdy zapotrzebowanie na energię w systemie zasilającym jest mniejsze. Wybrane bazy wyposażone są w panele fotowoltaiczne, które wspomagają proces uzupełniania zapasu prądu. Pozostałe koncepcje przewidują ładowanie szybkie na przystankach terminalach, gdzie pojazd dobiera energię w czasie krótkiego postoju między przejazdami.
Cena użytkowania bateryjnego autobusu bywa niższy niż dieslowskiego odpowiednika, ponieważ silnik na prąd ma mniej części ruchomych, które ulegają eksploatacji. Serwisowanie wspomnianego pojazdu ogranicza się nierzadko do przeglądu układu hamulcowego, zawieszenia oraz właściwego mechanizmu. Kierowcy przechodzą kursy z dziedziny ekonomicznej techniki prowadzenia, aby jak najpełniej spożytkować dystans baterii.
Pomimo korzyści, implementacja taboru elektrycznej wymaga nakładów w infrastrukturę ładowania oraz unowocześnienie baz. Aglomeracje stopniowo zastępują starsze pojazdy na świeższe wersje, testując różne technologie magazynowania mocy. Elektryfikacja transportu publicznej pasuje w ogólniejszą koncepcję harmonijnego kształtowania przestrzeni miejskiej, w której cisza, niezanieczyszczone atmosfera i komfort pasażerów idą w duecie.